Polski Turek

Mistrzostwa świata w piłce nożnej są popularnie zwane Mundialem. Za ich organizację jest od roku 1930 odpowiedzialna właśnie fifa, która zresztą zorganizowała pierwsze mistrzostwa w Urugwaju. Ponieważ zakończyły się one ogromnym sukcesem, mimo obecności niewielu drużyn europejskich, postanowiono je organizować co cztery lata. I rzeczywiście tak się stało, tylko dwukrotnie zrezygnowano z ich organizacji, ze względu na toczące się działania wojenne (było to w roku 1942 i 1946). Turnieje FIFA są najbardziej prestiżowymi zawodami na całym świecie. Najwięcej razy (bo aż pięć) wygrywała Brazylia, która zresztą uczestniczyła we wszystkich Mundialach. Ciekawa jest historia pucharu, który otrzymywali zwycięzcy. Była to szczerozłota statuetka, zwana Złotą Nike, która była nagrodą przechodnią. W czasie drugiej wojny światowej była przechowywana w pudełku po butach. W Londynie, podczas mistrzostw świata, została skradziona tuż przed meczem finałowym. Na szczęście została dość szybko odnaleziona w stercie śmieci. W roku 1970 puchar stał się własnością Brazylijczyków, którzy po raz trzeci sięgnęli po zwycięstwo. Niestety w roku 1983 zniknęła z siedziby Brazylijskiej Konfederacji Piłkarskiej i do tej pory nie została odnaleziona. Być może do dzisiaj jest ukryta w przepastnych zbiorach jakiegoś fanatyka piłki nożnej. Zgodnie z decyzja FIFA został rozpisany nowy konkurs na statuetkę. Wygrał projekt rzeźby ze złota i malachitu, przedstawiający dwóch piłkarzy podnoszących w górę wyobrażenie kuli ziemskiej. U podstawy rzeźby znajduje się złota obręcz, na której zapisuje się nazwy zwycięskich drużyn. Oryginał przechowywany jest w banku w Zurichu, a kolejni triumfatorzy mistrzostw świata otrzymują jedynie kopię rzeźby na okres czterech lat. Mistrzostwa świata to nie jedyne turnieje fifa, ale to one budzą zawsze najwięcej emocji. Kiedy rozpoczyna się kolejny mundial pustoszeją ulice miast i wsi na całym świecie, a miliardy ludzi zasiada przed ekranami telewizorów, by dopingować swoje drużyny i po raz kolejny podziwiać kunszt, młodość i triumf prawdziwego sportu.

Osoby grające w gry komputerowe to gracze. W sieci takich graczy znajdziemy bardzo wielu. Na serwisach z grami online w jednym czasie, w jedną grę gra wiele osób, czasami takich graczy jest wiele tysięcy, z różnych krajów, z różnych rejonów świata. Czasami z takimi osobami zaprzyjaźniamy się, umawiamy się na kolejne rozgrywki. Gracze stają się naszymi wirtualnymi znajomymi. Dzisiejsza młodzież zaprzyjaźnia się właśnie w taki sposób – za pośrednictwem sieci. Impulsem do podtrzymywania przyjaźni zazwyczaj jest wspólne hobby – na przykład gry logiczne. Gracze są bardzo różni, różnej płci, w różnym wieku. W takie gry komputerowe grają i kobiety i panowie. Nie ma tu żadnych ograniczeń. Jeżeli tylko konkretna gra nas interesuje możemy w nią grać. A bywa, że bardzo interesujemy się grami komputerowymi. Mamy swoje ulubione, na granie w które poświęcamy wiele czasu, czasami jest to wiele godzin dziennie. Takie długie granie w gry nie zawsze jest bezpieczne i zdrowe. Powinniśmy wiedzieć, kiedy przestać, kiedy powiedzieć dość.

Nie ma osoby, która nie lubiłaby nawet raz na długi czas, zagrać w jakąś grę zręcznościową. Najgorsze w nich jest to, że potrafią wciągać. Niekiedy nie można w nie przestać grać, nawet przez tydzień. A jeśli ktoś staje się nałogowym graczem i nie zauważy tego nikt z otoczenia, można śmiało powiedzieć, że jest on uzależniony. Różne gry bijatyki, są najczęstszą przyczyną uzależnień małych chłopców. Lubią znajdywać się oni na torach wyścigowych, nawet tych, nie realnych. Przyjemność sprawia im dosłownie wszystko, począwszy od tego, że wybierają kierowcę, samochód, zakończywszy na tym, że mogą kierować, wykonywać skoki i bez konsekwencji prawnych, przekraczać prędkość. Najbardziej odnośnie gier samochodowych, zaskakuje to, że gry samochodowe uczą, niekiedy tych, którzy zdają prawo jazdy. Mają oni opanowaną kierownicę i prościej jest się im przystosować do dróg, które muszą przemierzyć, aby stać się jednym z kierowców. Zręczność na drogach jest nieoceniona, by móc czuć się bezpiecznie.